Takot Ka Ba Sa Dilim?

Noong mga bata pa tayo, nakakatakot ang pagsapit ng gabi dahil sa mga multo sa ilalim ng ating mga kama. Sari-saring aswang ang naimbento ng mga matatanda para matakot tayo sa dilim. Sari-saring kababalaghan ang naipalabas na sa sampung instalments ng Shake, Rattle and Roll.

Habang tumatanda tayo at nagkakaisip, iba na ang mga multong ating kinakaharap.

Kalungkutan.

Pag-aalinlangan sa sariling kakayahan.

Panghihinayang sa mga bagay na hindi nagawa at nasabi.

Dalamhati.

Pighati.

At kahit na nasa sapat na tayong edad at marami-rami na din naming nalalaman, parati pa rin tayong natatakot sa dilim.

Pagtulog, ito ang pinaka madaling solusyon. Ang kailangan lang ay ipikit ang iyong mga mata. Pero para sa nakararami sa atin, maging ang pagtulog ay isang pagsubok. Gusto natin ito, pero may pagkakataong kahit pagtulog ay hindi natin makuhang magawa.

Subalit, kapag natutunan nating harapin ang ating mga kinatatakutan at bumaling sa iba para humingi ng tulong, ang pagsapit ng gabi ay hindi na gaanong nakakakilabot...

Dahil alam natin, na kahit sa dilim, hindi tayo nag-iisa.

Ikaw, takot ka ba sa dilim?

The Curious Case of Marvin Garcia

The most unfair thing about life is the way it ends. I mean, life is tough. It takes up a lot of your time. And what do you get at the end of it?

Death.

What's that, a bonus? I think the life cycle is all backwards.

You should die first, then you live in an old age home. You get kicked out when you're too young, you get a gold watch and you go to work. You work forty years until you're young enough to enjoy your retirement. You do drugs, alcohol, you party, and you get ready for high school. You go to grade school, you become a kid, you play, you have no responsibilities. You become a little baby, you go back into the womb, spend your last nine months floating... and you finish off as an orgasm.

Now, that’s more like it. =)

Napanood ko ang “The Curious Case of Benjamin Button” noong Sabado. Ang haba ng pelikula. Tatlong oras din yata akong nag isip kung paano ito matatapos. Kung ang katapusan nga ba ang simula o ang simula ang katapusan. Maraming nagsabi sa akin na ang pelikula daw ay tungkol sa kamatayan pero matapos ko itong mapanood, sa palagay ko’y mas tungkol ito sa buhay.

Madami-dami din naman akong nailuha habang pinapanood ko ito. Nakakahiya man sa nakakita o nakarinig sa akin ay wala na akong paki alam. Basta’t hinahayaan ko lang pumatak ang luha ko sa mga eksenang naisin nitong pumatak. Naisip ko, ano mang katapusan ay nagdudulot naman talaga sa atin ng kalungkutan. Kapag may nagpaalam, pag-ibig na natapos, kaibigang lumayo o di kaya’y mahal sa buhay na pumanaw. Ang tema ng paghihiwalay ay laging nag iiwan ng kurot sa ating mga puso.

Kung ako ang iyong tatanungin, maganda ang pelikula. Kung may panahon ka, panoorin mo ito. Ito ay sumasalamin sa katotohanan, pagpapatawad, pagmamahal at pagtanggap --- sa sarili at sa kapwa, sa mga kahinaan at lakas, sa mga kalabisan at mga pagkukulang.

Sa kalagitnaan ng pelikula, naisip ko, anong buhay nga ba ang mas may kabuluhan? Ang batang tumatanda sa paglipas ng panahon o ang matandang bumabata habang tumatakbo ang oras? May pagkaka iba kaya? Mas marami bang maaaring matutunan ang isang taong bumabata kaysa sa isang taong nag kaka edad?

Ipinanganak si Benjamin Button na isang sanggol na animo’y may kung anong karamdaman. Ang itsura nya ay maihahalintulad sa isang taong may edad na 70. Namatay ang kanyang ina habang sya ay isinisilang. At dahil nga sa hindi pangkaraniwan ang kanyang itsura ay iniwan sya ng kanyang sariling ama sa hagdanan ng isang gusaling kumukupkop sa mga taong matatanda. Dalawang uri ng pagmamahal ang makikita natin dito.

Una, pagmamahal ng isang ina sa kanyang anak na sukdulang ibigay ang sariling buhay para lamang mailabas sya sa mundong ibabaw. Napakaganda ng sinabi ng ina ni Benjamin sa asawa nito, “Please make sure you keep him safe.” Hanggang sa huling hininga ng kanyang ina ay kapakanan pa ng kanyang anak ang kanyang iniisip. Sa eksenang ito, masasabi kong si Benjamin na marahil ang pinaka swerteng sanggol na ipinanganak.

Pangalawa, ay ang pagmamahal na ipinakita ng kanyang ama. Naisip ko, mahal nya kaya talaga ang kanyang anak? Ginawa nya kaya talaga kung ano ang sa tingin nya ay makabubuti para dito? Hindi naman nya ito pinatay, subalit hindi rin naman nya ito inalagaan. Ang sa akin lang, ang pagmamahal ay laging katuwang ng pagtanggap. Nakakalungkot isipin na ang sarili nyang ama ay hindi sya natanggap sa simula pa lang. Nakakalungkot na hindi sya binigyan ng pagkakataong mapatunayan kung ano ang kaya nyang gawin. Nakakalungkot na sya ay hinusgahan base sa panlabas na kaanyuan. Paano natin maaasahang maintindihan tayo ng lipunan kung ang sarili nating mga tahanan, na syang dapat magtuturo sa atin ng pangunawa at pagmamahal, ay agad na tayong tinalikuran?

Kung binasa ko ang librong “The Curious Case of Benjamin Button” marahil ay nabagot ako. May mga eksena kse dito tungkol sa World War II. Ewan ko ba, pero hindi lang siguro talaga ako ganun kainteresado sa mga giyera at digmaan.

Sa pag unawa sa buhay, naisip kong hindi naman importante kung tumanda ka o bumabata habang nagtatagal. Ang importante ay natuto kang magbigay, magmahal, magpatawad at magparaya. Ang mahalaga ay bumabangon ka sa bawat pagkakadapa at natututong mangarap muli sa bawat pagkabigo.

Sa huli, tumatanda man ang isang tao o bumabata, ang lahat ay mauuwi rin naman sa pinaka pinal na yugto ng buhay --- kamatayan. Pero ano nga ba ang kamatayan? Isang katapusan? Hindi ba’t ito ay panibagong simula rin lang naman. Panibagong simula para sa namaalam at panibagong simula para sa kanyang mga naiwan.

Ang lahat ay totoong hiram lamang --- ang oras, pamilya, kaibigan, kalusugan, karunungan, kayamanan. Lahat, pagdating ng takdang oras ay kukuhanin din sa atin. Ang mahalaga ay natuto tayong pahalagahan ang lahat ng ito habang tayo ay nabubuhay. Ang mahalaga ay naibahagi natin sa iba ang mga biyayang sa atin ay ipinagkaloob. At higit na mahalaga ay natuto tayong igalang at mahalin ang ating mga sarili gayun din ang ating kapwa.

Komplikado ang buhay. Habang higit mo itong pilit na iniintindi ay lalo mo itong hindi naiintindihan. Naisip ko lang, kapag nilisan na kaya natin ang mundong ito, baon kaya natin ang ating mga alala o maging iyon ay kukunin din sa atin? Kung kuhanin ang lahat sa atin, dapat ba tayong maging malungkot o dapat ba tayong maging masaya dahil minsan ito ay sa atin?

Napaka hiwaga talaga ng buhay. Lahat ng ating pinagdadaanan ay nagmumulat sa atin sa mga panibagong katanungan na pilit naman nating hahanapan ng mga bagong kasagutan.

Sa huli, lahat naman ay mauuwi rin talaga sa pagmamahal. At pwede lang tayong mangarap na totoong mahal nga natin ang ating mga sarili, na mahal natin kung ano tayo ngayon --- bunga ng lahat ng ating mga pinagdaanan.Kung totoong mahal natin an gating mga sarili, magawi man tayo sa dulo ng walang hanggan, hindi na natin kailangan pang matakot dahil sat nay na pagmamahal maaari na tayong lumipad.

Set Yourself Free

Like a confused lost seagull out at sea
I wander through the streets
Like huge mazes of what makes up my life

Just as I think I have found my way
I am faced with yet another turn
Sometimes a dead end and I have to retrace my steps

It is the time to clean my thoughts of what I think is real
Look at life from a high and carried by the wind
Allowing me the freedom to fly

Set yourself free from anything that might hinder you in becoming the person you want to be. Free yourself from the uncertainties about your abilities or the worth of your dreams, from the fears that you may not be able to achieve them or that they won't be what you wanted.

Set yourself free from the past. The good things from yesterday are still yours in memory; the things you want to forget you will, for tomorrow is only a sunrise away. Free yourself from regret or guilt, and promise to live this day as fully as you can.

Set yourself free from the expectations of others, and never feel guilty or embarrassed if you do not live up to their standards. You are most important to yourself; live by what you feel is best and right for you. Others will come to respect your integrity and honesty.

Set yourself free to simply be yourself, and you will soar higher than you've ever dreamed.

Right around the corner

I was so looking forward to it all.

All I could do was think ahead to this day when it would feel right for us to give it another try. For the first time in forever, you and me... it seemed so possible.

It seemed right around the corner.

But he left.

And it all went away...

I was living in this warm and fuzzy world of daydreams, and I got yanked right out of it. I have no idea how to get back there.

And what scares me the most is maybe I never will.

Defining Friendship's Moments

I used to be afraid of so many things... that I'd never grow up, that I'd be trapped in the same place for all eternity, that my dreams would forever be shy of my reach.

It's true what they say. Time plays tricks on you. One day you're dreaming, the next your dream has become your reality.

And now that this scared little boy no longer follows me wherever I go, I miss him.
I do.

'Cause there are things I wanna tell him --- to relax, to lighten up, that it is all going to be ok. I want him to know that meeting people who like you, who understand you, who actually accept you for who you are, will become an increasingly rare occurrence.

Lisa, Liila, Anna, Despi, Pinky, Pam, IA, Marica, Sherryl Lou, Ardie, Debbie, El, Sean, Vincent, Uly, my loving brother Mark and my countless faceless blog readers... These people who contributed to who I am, they are with me wherever I go, and as history gets rewritten in small ways with each passing day, my love for them only grows. Because the truth is... it was the best of times.

Mistakes were made, hearts were broken, harsh lessons learned, but all of that has receded into fond memory now.

How does it happen?

Why are we so quick to forget the bad and romanticize the good?

Maybe it's because we need to believe that the time we spent together actually meant something, that we were there for each other in a time in our lives that defined us all, a time in our lives that we will never forget.

I can't swear this is exactly how it happened.

But this is how it felt.