People Are People

Anong bahagi ba ng tao ang totoong sya? Anong bahagi mo ba ang ikaw? Kung paghiwa-hiwalayin ang iba’t ibang parte ng tao, ano kaya sa mga ito ang magrerepresenta sa kanya? Sya ba ang utak o ang puso? Sya kaya ang baga o di kaya’y ang atay? Sya kaya ang apdo o ang bituka?

Nagtatanong lang naman.

Naisip ko kasing parating puso at utak lang ang nababanggit kapag pag ibig na ang napapag usapan, o di kaya’y kapag kailangang gumawa ng isang mahalagang desisyon. Ibig bang sabihin nito’y alin lang sa dalawa ang tao, ang puso o ang utak?

Kung ang tao ay ang kanyang utak, paano ang mga bobo, mahina din ba ang pagkatao nila? Paano ang mga baliw? Kulang din ba sa katinuan ang kanilang pagkatao? Kung maaksidente ka at mabagok ang iyong ulo? May lamat na ba ang pagkatao mo nun? Paano ang mga makalilimutin? Uliyanin din ba ang pagkatao nila?

Kung ang tao ay ang kanyang puso, paano kung magpa heart transplant sya? Hindi na ba sya yon? Mahina kaya ang pagkatao ng mga taong may sakit sa puso? Kung ipinanganak ang isang sanggol na may butas sa puso, butas din ba ang kanyang pagkatao?

Kung ang tao ay hindi ang kanyang utak o puso, sino sya?

Kung ang tao ay ang kanyang buhok, panot din ba ang pagkatao ng mga taong kalbo? Magulo din ba ang pagkatao ng mga kulot? Maputi din ba ang pagkatao ng mga matatanda?

Kung ang tao ay ang kanyang ngipin, kulang kulang ba ang pagkatao ng mga taong bungal? Mabaho ba ang pagkatao ng mga may bad breath? Hindi ba totoo ang pagkatao ng mga may pustiso?

Kung ang tao ay ang kanyang mata, malabo din ba ang pagkatao ng mga taong hindi malinaw ang paningin? Apat din ba ang pagkatao ng mga naka salamin? Blue din ba ang pagkatao ng mga naka contacts? Mapula ba ang pagkatao ng mga taong may sore eyes? At madumi din ba ang pagkatao ng mga taong may muta?

Kung ang tao ay ang kanyang baga, may spotting din ba ang pagkatao ng mga may TB? Mausok din ba ang pagkatao ng mga nagyoyosi?

Kung ang tao ay ang kanyang balat, maitim ba ang pagkatao ng mga negro? maputi ang mga mestizo? at madilaw ang mga intsik? Magaspang ba ang pagkatao ng mga may buni at an-an?

Kung ang tao ay ang kanyang boobs (para sa mga babae), malaki ba ang pagkatao ng mga may malaking hinaharap at nakadapa ba ang pagkatao ng mga models? Silicone ba ang pagkatao ng mga nagpa augment?

Kung ang tao ay ang ari ng babae, ibig bang sabihin nito ay napapasok ng isang lalaki ang pagkatao ng isang babae habang nagtatalik? Dinudugo din ba ang pagkatao ng taong may regla?

Kung ang tao ay ang ari ng lalake, supot ba ang pagkatao ng mga hindi tuli? Matigas ba ang pagkatao ng mga pervert? Ibig bang sabihin nito ay naisusubo ng isang babae o ng isang lalake ang pagkatao ng isang lalakeng kanilang bino blow job? Nilalabasan din ba ang pagkatao ng isang taong nag cum?

Kung mag donate ako ng isang parte ng aking katawan sa iba, kulang na ba ang pagkatao ko o mas lalong nabuo? Kung ibigay ko ang aking kidney sa iyo, ikaw ba ay ako na din? O ako ang naging ikaw?

Sa aking palagay ang tao ay higit pa sa pinagsama samang parte ng katawan. Higit pa sa iba’t ibang body systems. Higit pa sa combination ng kanyang mga buto o ugat. Sa aking palagay, ang tao ay ang kanyang mga pangarap at karanasan. Sya ay ang kanyang mga hangarin at layunin sa buhay. Sya ang kanyang prinsispyo at mga paniniwala. Sya ay ang kanyang mga kapatid, mga kaibigan, mga kaaway. Sya ay ang kanyang mga magulang, ang kanyang ina at ama.

Ang tao ay ang kanyang damdamin.

Ang tao ay ang kanyang kaluluwa.

Ang tao ay ang kanyang misyon sa buhay.

Ang tao ay tao.

Ikaw, sino ka bang talaga?

"I WAS HUMAN"

I am a human being.

I keep strands of worry around in my pockets; I bite my nails, I nurse my arms. I’m naturally tired, no matter how much sleep I get. New situations freak me out and I don’t want attention. I tend to be very self-centered.

Well, myself isn’t always centered. Sometimes it’s off-key, off-cue, late; dead.

But that’s all okay. I’m different from most other people, and that just makes me all the more human.

When I think of soldiers, my own is not the image that comes up. I’m not athletic, I’m twitchy, and I’m a coward. Soldiers have never translated into something human for me.

And yet, there’s a footprint of a whisper behind a coffin full of flames, working like a seashell to bring the sounds of bombing to your ears.

And it says: “I was human.”

I am not a monster.

I am not a superhero.

I am not a savage.

I am not a God.

My bones aren’t woven of a bloodbath.

You can’t find the bombs underneath my teeth.

I am a human.

There’s something untouchable about a soldier. Something that takes a pebble and adds a stone, something that makes you think of red ribbons tied onto a string of bombs: ashes, ashes, we all fall down.

That near feebleness, those pictures you get of brown-uniform-red-sky that could never make something human and whole and breathing. They’re paused in an agenda of corpses.

They have looked death in the face of every soldier. Is that all they can see when they look in the mirror?

Or was it life they see, staring back at them?

Maybe it’s just that teaspoon of courage --- or what is mistaken for courage: desperation.
They don’t look like ordinary people. There are no windshield wipers on their eyes. They don’t try to rub off the bad things. They don’t even look like corpses, preserved in their garden of underground dirt.

They look like some sort of drowned fire.

But you know they fought all the way down.

I would love to lay the wreath on the Tomb of the Unknown Soldier. I would love to use the leaves to branch out into their hearts, to just connect like woodcuts down a leaf, singling us out and putting us together, and maybe we could make our hands out of branches. Green-skin-flesh-sky.

To just feel a little less human, and a little more secure in my elbows.

There are people who will tell you there is a definite line between life and death.

Soldiers aren’t human.

And maybe I’m not, either.